Ενισχύστε το Εθνικό Σύστημα Υγείας

Του Άρη Ραβανού

Αρθρο μου στο in.gr (07-10-2019)

Η είδηση σε αφήνει άφωνο αρχικά. Μετά οργίζεσαι και ξεσπάς. Δεν είναι δυνατόν έρμο Κράτος ελληνικό που θέλεις να γιορτάσεις και τα 200 χρόνια από την Επανάστασή σου να μην μπορούν να διαχειριστούν οι υπηρεσίες υγείας σου ένα ιδιαίτερα σοβαρό καρδιολογικό περιστατικό και να πεθαίνει μια γυναίκα 52 ετών.

Αδόκητος θάνατος και δεν είναι ο μόνος. Πολλά γεγονότα και θύματα αθώες ψυχές, αβοήθητες ακόμα και για μικρά περιστατικά. Απλά μερικά από αυτά τα περιστατικά σε εξοργίζουν περισσότερο γιατί μαθαίνεις τις λεπτομέρειες. Και αυτό που συνέβη χθες Κυριακάτικα είναι τραγικό.

Η καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η Βίκυ Καραβάτου, σύζυγος του εξαιρετικού καθηγητή Μακροοικονομίας Γιάννη Μουρμούρα, έχασε τη ζωή της με ένα τρόπο που αποτελεί ταφόπλακα σε ένα σύστημα που έχει όχι απλά ατέλειες, αλλά θέλει γκρέμισμα και κτίσιμο από την αρχή.

Η αναφορά γίνεται χωρίς καμία διάθεση να επικριθεί το ιατρικό, παραϊατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες καθημερινά για να στηρίξει το εθνικό, δημόσιο σύστημα υγείας και δίνει μάχες να βοηθήσει τους πολίτες που καταφεύγουν σε αυτό. Είδαμε και πρόσφατα πως οι γιατροί δημόσιου νοσοκομείου κυριολεκτικά έσωσαν τον Πέτρο Τατσόπουλο που ήταν τυχερός γιατί στο στούντιο επίσης βρέθηκε και γιατρός και του έδωσε τις πρώτες βοήθειες.

Η άτυχη γυναίκα υπέστη, κατά τη διάρκεια επιστημονικού διεθνούς συνεδρίου φιλοσοφίας στην Ολυμπία, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και από το νοσοκομείου Πύργου που δεν αντιμετωπιζόταν το περιστατικό αποφασίστηκε να μεταφερθεί στα Γιάννενα γιατί από το 2017 δεν δέχεται έκτακτα περιστατικά η καρδιοθωρακοχειρουργική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου στην Πάτρα.

Και δικαίως θα ρωτήσει κανείς γιατί δεν λειτουργεί η συγκεκριμένη κλινική στην Πάτρα, γιατί να μεταφερθεί στα Γιάννενα και όχι στην Αθήνα. Τι να πει κανείς, το μόνο που πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις, καθώς δεν χρειάζεται πολιτική σπέκουλα, είναι σιωπή.

Όμως ας γίνουν άμεσες ενέργειες από τους αρμόδιους για να μην ξανασυμβούν παρόμοια τραγικά περιστατικά και ας εξετάσουν τον υγειονομικό χάρτη που χρειάζονται παρεμβάσεις για προσλήψεις.

Για να μην φθάσουμε στο σημείο κάτοικοι επαρχιακών πόλεων, εάν δεν είναι κοντά σε ένα νοσοκομείο πλήρως εξοπλισμένο με τα κατάλληλα μηχανήματα και στελεχωμένο με τους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, να μιλάνε για την κακή τους μοίρα που δεν βρήκαν κατάλληλη βοήθεια.

Δεν υπάρχουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας και το τραγικό περιστατικό αποτελεί αφορμή για περισυλλογή και άμεση επανεξέταση του υγειονομικού χάρτη.

 https://www.in.gr/2019/10/07/apopsi/enisxyste-ethniko-systima-ygeias/

Ώρα για νέο παραγωγικό μοντέλο

Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις. Τα μνημόνια είναι παρελθόν και η οικονομία και η κοινωνία έχει την ευκαιρία να πορευτεί  στη νέα περίοδο με μεγαλύτερες ταχύτητες και με περισσότερη ασφάλεια.
 
Στην πολιτική και στη ζωή δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο. Στα μνημόνια μπήκαμε από σοβαρές παραλείψεις και παθογένειες του ελληνικού κράτους και των ελληνικών κυβερνήσεων.
 
Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν έχει αντιμετωπισθεί και άρα αποτελεί ευκαιρία μα διορθωθούν πολλά. Η συζήτηση για το αν μπορούσαμε να αποφύγουμε τα μνημόνια θα απαντηθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος.
 
Τι πρέπει να γίνει στην επόμενη μέρα;  Η είσοδος στην ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι το τυπικό ευχολόγιο των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Ανάπτυξη χωρίς το κατάλληλο περιβάλλον δεν μπορεί να υπάρξει. Ανάπτυξη χωρίς δομημένο αξιόπιστο παραγωγικό μοντέλο δεν γίνεται.
 
Αυτή θα πρέπει να είναι η συζήτηση σήμερα. Και σε αυτό θα πρέπει να συμφωνήσει ο πολιτικός κόσμος. Αν δεν μειώσουμε το κόστος παραγωγής, αν δεν έχουμε αυτάρκεια σαν χώρα, αν δεν αλλάξουμε υπέρ μας το ισοζύγιο εξαγωγών-εισαγωγών, αν δεν αξιοποιήσουμε τις ιδιαίτερες δυνατότητες που έχουμε σαν χώρα, αν δεν δώσουμε βάρος στον πρωτογενή τομέα που έχουμε εγκαταλείψει πλήρως και τελικά αν δεν οργανώσουμε ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης με άξονα την περιφερειακή ανάπτυξη θα είμαστε πάντα σε καθεστώς επιτήρησης, με τους αριθμούς να ευημερούν για το κράτος και τους λίγους ενώ ο λαός απλά θα επιβιώνει, με ελαστικές συμβάσεις εργασίας.
 
Μια βόλτα αυτές τις ημέρες του θέρους στην ελληνική ύπαιθρο θα διαπιστώσει τις αστείρευτες δυνατότητες που υπάρχουν και την μεγάλη διάθεση νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν. Απλά θέλουν και τις κατάλληλες πολιτικές από το Κράτος που πρέπει να είναι όχι δυνάστης, αλλά αρωγός στις προσπάθειές τους.
 
Η Ελλάδα μπορεί να κάνει μεγαλύτερα άλματα. Δεν θέλει κόπο, άλλα τρόπο.
 
 
https://www.in.gr/2019/08/08/apopsi/ora-gia-neo-paragogiko-montelo/
 

Η μεγάλη μπουκιά των πολιτικών

 
Του Άρη Ραβανού 
 
Σε αυτήν τη συγκυρία «δεν είναι σωστό να μιλάμε για προδοσία» είπε ο Νίκος Δένδιας αναφερόμενος στη Συμφωνία των Πρεσπών. Συνεχίζοντας ο υπουργός Εξωτερικών, ανέφερε ότι αυτά, «γίνονται στο πλαίσιο ενός οξύτατου πολιτικού λόγου, όχι παραδεκτού κατά την άποψή μου, αλλά δεν χρειάζεται κανείς ούτε να τα υιοθετεί, ούτε να τα διατηρεί σαν πολιτική παρακαταθήκη». 
 
Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει πάρα πολλά από τους πολιτικούς μας όλων των αποχρώσεων για σειρά θεμάτων και κορυφαίο το μνημόνιο. 
 
Και τι δεν ειπώθηκε με αποκορύφωμα ακραίους χαρακτηρισμούς που δεν έχει νόημα να επισημανθούν. Εξάλλου ο μεγάλος επώδυνος μνημονιακός κύκλος έκλεισε και ας μάθουμε όλοι από τα λάθη. 
 
Μεγάλος ο κατάλογος και αρκετά τα παραδείγματα, ενώ διαπιστώνεται στην πράξη ότι πολλά που λέγονται από τα προεκλογικά μπαλκόνια μετά ξεχνιούνται. 
 
Αρκετές υποσχέσεις μένουν στο συρτάρι και ακόμα και μεγαλόστομες διακηρύξεις για ριζικές αλλαγές που κρίνονται αναγκαίες απλά δεν υλοποιούνται με διάφορα προσχήματα. 
 
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πολιτικοί μας, αν και όφειλαν, δεν είχαν ιδέα πως λειτουργεί το Κράτος που κλήθηκαν να διοικήσουν με εντολή του ελληνικού λαού. 
 
Και εκεί κάπου χάνεται το παιχνίδι, καθώς άλλο οι ανέξοδες υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια και άλλο όταν έρχεται η ώρα της εφαρμοσμένης πολιτικής. 
 
Και όπως λέει και ο λαός μας, «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Και αυτό ισχύει για όλους, αλλά περισσότερο για τους πολιτικούς που διαμορφώνουν κλίμα και καλλιεργούν προσδοκίες. 
 
 
 
 

Το φάντασμα του μεταναστευτικού

 

Το φάντασμα του μεταναστευτικού

 

Του Άρη Ραβανού 

 

«Το μεταναστευτικό ήλθε για να μείνει για πάρα πολλά χρόνια. Η χώρα μας πρέπει να είναι καλύτερα οργανωμένη για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν». Αυτό είχε πριν πάρα πολλούς μήνες ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο απερχόμενος Επίτροπος για την Μετανάστευση, τις Εσωτερικές Υποθέσεις και την Ιθαγένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην εναρκτήρια ομιλία του σε εκδήλωση στο Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, στο πλαίσιο του πρώτου σεμιναρίου για τη μετανάστευση που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αριστείας Jean Monnet, του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Αυτή η επισήμανση του Δ. Αβραμόπουλου προβλημάτισε  όλους και την κεντρική διοίκηση και την αυτοδιοίκηση, αλλά το πρόβλημα μεγάλωνε. 

Το μεταναστευτικό ξεπερνά όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα και αποτελεί ένα μείζον θέμα που θα το έχουμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια. 

Εθελοτυφλούν όσοι δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι το μείζον αυτό πρόβλημα θα αποτελεί αντικείμενο συζήτησης τα επόμενα χρόνια. Άρα, εκτός από την εκάστοτε κυβέρνηση, πρέπει να είναι προετοιμασμένη και η τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και η τοπική κοινωνία για να αντιμετωπίσει το θέμα. 

Και μπορεί στην παρούσα φάση το προσφυγικό – μεταναστευτικό να εντοπίζεται μόνο σε συγκεκριμένες ζώνες, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα συμβεί μελλοντικά. 

Και όπως είπε και ο Δ. Αβραμόπουλος, αναφερόμενος στις επιπτώσεις της κρίσης στην χώρα μας: «Θα πρέπει να κινηθούμε με πιο γρήγορους ρυθμούς και, όπου χρειάζεται βοήθεια, η Ελλάδα θα την έχει. Η βοήθεια είναι γενναιόδωρη και αντίστοιχη των αναγκών της Ελλάδος. Να σας πω, ότι οικονομικά μόνο, μαζί με τα κονδύλια της ανθρωπιστικής βοήθειας, η χρηματοδότηση έχει φτάσει το 1,2 δις ευρώ. Η Ελλάδα έχει πάρει τα περισσότερα χρήματα από όποια άλλη χώρα».  

Το πρόβλημα όμως έγκειται στη δυσκολία αλλά και την ανάγκη σύγκλισης των κρατών – μελών της ΕΕ σε ζητήματα που άπτονται της ανάληψης ευθύνης και της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το έκτακτο πρόγραμμα μετεγκατάστασης αιτούντων άσυλο.

Εκτός από όσα πρέπει να γίνουν άμεσα εντός Ελλάδας οφείλει η κυβέρνηση να πιέσει σε διεθνές επίπεδο για να υπάρξει αποτελεσματικότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη με δικαιότερη κατανομή μεταξύ όλων των κρατών μελών της Ε.Ε. και επιστροφές στην Τουρκία. 

Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη και δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος για ένα πρόβλημα που δεν είναι διακρατικό μεταξύ Ελλάδας- Τουρκίας αλλά αφορά την Ε.Ε. και τη γειτονική χώρα. 

 

 

Iδιωτικοποιείται το νερό;

 

Του Άρη Ραβανού

 

Πολλές φορές γίνεται συζήτηση για την αναγκαιότητα ή όχι της ιδιωτικοποίησης δημοσίων περιουσιακών στοιχείων. Πληθώρα απόψεων και από τη μια και από την άλλη πλευρά.

Το τελευταίο διάστημα επανήλθε και πάλι η συζήτηση, έστω και μέσω της τοποθέτησης του βουλευτή της ΝΔ και δημοσιογράφου Μπάμπη Παπαδημητρίου, για το νερό, την τιμή του και από πίσω βλέπει κανείς τα διάφορα σενάρια περί ιδιωτικοποιήσεων.

Μια χώρα όπως η Ελλάδα οφείλει να προστατεύσει τις εταιρείες ύδρευσης της χώρας, τα δίκτυα ύδρευσης, τις πηγές πόσιμου νερού, τους ταμιευτήρες ή άλλα τεχνητά ή φυσικά υδάτινα σώματα που αποτελούν υδρευτικές, αρδευτικές ή και ενεργειακές υποδομές. Εξάλλου το νερό διαδραματίζει ρόλο στην ενέργεια, στην ύδρευση και στην άρδευση.  

Στα μέσα του καλοκαιριού του 2012, όταν η Ελλάδα ήταν στις μνημονιακές μυλόπετρες, το  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σημείωνε, ότι «το νερό είναι αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό απαραίτητο για τη ζωή και δεν πρέπει να είναι πηγή κέρδους, ενώ η πρόσβαση στο νερό αποτελεί ένα θεμελιώδες και πανανθρώπινο δικαίωμα» και σε άλλο σημείο ανέφερε: «η βιώσιμη διαχείριση του νερού είναι μια αναγκαιότητα για το περιβάλλον και την υγεία που παίζει σημαντικό και ρυθμιστικό ρόλο στον κύκλο του κλίματος». Και μην ξεχνάμε και το ψήφισμα του ΟΗΕ το καλοκαίρι του 2010 στην πρόσβαση των πολιτών σε ασφαλές και οικονομικά προσιτό, πόσιμο νερό.

Η διεθνής εμπειρία έδειξε ότι όπου ιδιωτικοποιήθηκαν οι εταιρείες ύδρευσης, το μοντέλο απέτυχε και επέστρεψαν στο Κράτος, αφού κατεγράφη πολλαπλασιασμός των τιμών, πτώση της ασφάλειας και τη ποιότητας του νερού, κ.α.  Αυτό συνέβη σε πολλές χώρες αλλά και σε αρκετές πόλεις της Ε.Ε.

Ακόμα και στο κοσμοπολίτικο Παρίσι το πόσιμο νερό πέρασε εδώ και χρόνια, από τον ιδιωτικό, στο δημόσιο έλεγχο.

Καναδάς, Αργεντινή, Αυστραλία) δείχνει ότι η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού οδηγεί ανεξαιρέτως σε πτώση της ασφάλειας και της ποιότητας του, εγκατάλειψη των υποδομών διανομής, πολλαπλασιασμό των τιμών και των νοικοκυριών που υφίστανται διακοπή, τελικά δε, σε κοινωνικές εξεγέρσεις.

Και να δούμε τι γίνεται στην Γερμανία, καθώς έχει ενδιαφέρον. Στο Βερολίνο, το 50% της εταιρείας ύδρευσης, είχε πωληθεί πριν χρόνια σε ιδιώτες, αλλά το 2014, το κρατίδιο εξαγόρασε το ποσοστό της από την Berlinwasser και πέρασε και πάλι υπό δημόσιο έλεγχο. Στα 12 χρόνια που τα δίκτυα ύδρευσης ήταν σε ιδιώτες, το κόστος για τα νοικοκυριά αυξήθηκε περίπου 25%. To ίδιο έγινε στη συνέχεια και από άλλες οκτώ γερμανικές πόλεις, ενώ σε μια εξίσου μεγάλη γερμανική πόλη το Μόναχο, το νερό είναι υπό δημόσιο έλεγχο.  

Εδώ γιατί επιμένουμε σε συνταγές αποτυχίας. Προσωπικά θα σταθώ στο εξής: όταν θέλεις να προχωρήσεις με δικό σου αναπτυξιακό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς να έχει το Κράτος στην κατοχή του βασικές υποδομές, όπως στο πεδίο της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, του νερού, των λιμανιών και των αεροδρομίων.

Απλά για να έχεις, αφού πολλά έχουν ιδιωτικοποιηθεί, τουλάχιστον δημόσιο νερό, φροντίζεις να βελτιώσεις στεβλώσεις, λάθη και προβληματικές καταστάσεις, ενώ εφαρμόζεις σύγχρονα μοντέλα διοίκησης και διαχείρισης.

Η γνωστή λογική «ιδιωτικοποιήστε» εάν δεν μπορείς να βρεις λύσεις, είναι εύκολη, αλλά όχι και η ενδεδειγμένη.

 (In.gr 26-09-2019)